Lahuta
Vegla me një tel prej qimesh kali, me kasë druri të mbuluar me lëkurë, me të cilën këndohet epika e veriut.
Rreth Lahutës
Lahuta është një vegël muzikore me një tel, e përdorur në rajonin dinarik të Evropës Juglindore, dhe njëkohësisht një mënyrë këndimi. Në trojet shqiptare gjendej në Malësi të Madhe, Malësi të Gjakovës, Dukagjin, Plavë, Guci, Rugovë, Krajë, Postribë, Pukë, Kukës, Lezhë, Krujë dhe Kosovë. Me lahutë këndohen Këngët e Kreshnikëve.
Si ndërtohet dhe si luhet
Lahuta ka një kasë druri në trajtë veze, të zgavruar përbrenda dhe të mbuluar me lëkurë të regjur dhie. Zakonisht bëhet nga një copë e vetme druri, panje, gështenje, lisi ose arre. Bishti nuk ka tastierë dhe mbaron shpesh me një kokë dhie të gdhendur. Harku bëhet me thupër thane ose arre dhe me qime bishti kali, të lyera me rrëshirë pishe; edhe teli është prej qimesh kali.
Lahutari e mban veglën drejt, mes gjunjëve, dhe i bie me hark; teli nuk shtypet kurrë mbi bisht, ndaj tingulli del i mprehtë dhe dramatik. Zëri i këngëtarit ndjek tingullin e veglës.
Burimet: Wikipedia (anglisht), Wikipedia (shqip). Fotot: Wikimedia Commons (autorët dhe licencat te çdo foto).
Galeria
Lahuta në fotografi
